De jongen die wolf riep

Hoofdstuk 1: De jonge herder en zijn verveling.

Er was eens, in een klein dorp omringd door groene heuvels, een jonge herder genaamd Pieter. Elke dag had hij dezelfde plicht: |de schapen naar de heuvels brengen| en over hen waken. Terwijl de andere kinderen bij het dorp speelden, bracht Pieter lange uren alleen in de velden door.

Op een zonnige middag zat Pieter op een rots en keek naar de grazende schapen. "Dit is zo saai", mompelde hij. "Er gebeurt hier nooit iets opwindends." |Hij schopte tegen een steentje en zuchtte|. Hij wenste dat er iets, wat dan ook, de saaie routine zou doorbreken.

Terwijl hij naar het dorp beneden keek, kreeg hij een idee. "En als ik iets opwindends laat gebeuren?" dacht hij met een ondeugende glimlach. Hij wist dat als een wolf ooit de kudde zou aanvallen, de dorpelingen zich zouden haasten om te helpen.

Hoofdstuk 2: De eerste roep om hulp.

Pieter |stond op haalde diep adem|, en schreeuwde uit volle borst: "Wolf! Wolf! Een wolf valt de schapen aan!"

Toen ze zijn wanhopige kreten hoorden, grepen de dorpelingen hun gereedschap en renden de heuvel op om te helpen. Mannen, vrouwen en zelfs kinderen haastten zich naar Pieter, klaar om de kudde te verdedigen.

Maar toen ze aankwamen, zagen ze geen wolf — alleen |Pieter die luid en oncontroleerbaar lachte|. "Ik heb jullie er allemaal in geluisd!" zei hij tussen het lachen door. Sommige dorpelingen schudden hun hoofd van teleurstelling, terwijl anderen hem berispten voor het liegen.

"Pieter, dit is geen spel", waarschuwde een oude man. "Als je wolf roept wanneer er geen gevaar is, zullen mensen je niet geloven wanneer het echt is."

Maar Pieter haalde alleen zijn schouders op. "Het was maar een grapje", zei hij. Terwijl de dorpelingen terugkeerden naar hun werk, |lachte Pieter opnieuw in zichzelf|. "Dat was leuk!" dacht hij.

Hoofdstuk 3: De tweede streek en zijn gevolgen.

Een paar dagen later verveelde Pieter zich opnieuw. Zich herinnerend hoe de dorpelingen eerder waren komen aangerend, besloot hij de streek te herhalen.

Opnieuw schreeuwde hij: "Wolf! Wolf! De wolf valt de schapen aan!"

Opnieuw renden de dorpelingen hem te hulp. Opnieuw vonden ze geen wolf. |En opnieuw lachte Pieter hen uit|.

Deze keer waren de dorpelingen boos. "Je verspilt onze tijd!" riep een man. "We hebben werk te doen!" gromde een vrouw.

Een oude vrouw schudde haar hoofd. "Op een dag, Pieter, zul je er spijt van hebben", zei ze. Maar Pieter negeerde hun waarschuwingen. Hij voelde zich slim, in de overtuiging dat hij het hele dorp te slim af was.

Hoofdstuk 4: De echte wolf komt.

Op een avond, terwijl de zon onder de horizon zakte, zorgde Pieter voor de schapen toen |hij een geritsel in de struiken hoorde|. Plots kwam er een echte wolf uit de schaduwen, zijn |gele ogen gericht op de kudde|.

Paniek overmande Pieter. Hij sprong overeind en gilde: "Wolf! Wolf! Alstublieft help! De wolf valt echt de schapen aan!"

Maar beneden in het dorp negeerden de mensen zijn kreten. "Het is gewoon weer een van Pieters leugens", zeiden ze. "Laat hem zijn les leren."

Pieter bleef schreeuwen, maar niemand kwam. |De wolf viel de schapen aan|, en verspreidde ze in alle richtingen. Pieter probeerde het beest weg te jagen, maar het was te laat. Toen de wolf eindelijk wegging, ontbraken er verschillende schapen, en andere waren ernstig gewond.

|Met tranen in zijn ogen|, keerde Pieter terug naar het dorp en bekende. "De wolf kwam echt deze keer... maar niemand geloofde me", zei hij verdrietig.

Een oudere legde een hand op zijn schouder. "Leugens vernietigen vertrouwen, Pieter. Nu begrijp je waarom eerlijkheid belangrijk is."

Vanaf die dag loog Pieter nooit meer. Hij had op de harde manier geleerd dat men een leugenaar niet gelooft, zelfs niet wanneer hij de waarheid spreekt.