Raponsje

Hoofdstuk 1: De tuin van de heks.

In een klein dorp omringd door een bos woonde een echtpaar dat al lang verlangde naar een kind. Hoewel ze arm waren, waren ze vriendelijk en gelukkig, behalve hun onvervulde wens om een baby te krijgen. Op een dag keek de vrouw, die zwanger was, uit het raam van hun huis en zag een prachtige tuin ernaast. De tuin was gevuld met bloemen, kruiden en planten zo weelderig dat ze uit een droom leken te komen. De tuin behoorde echter toe aan een heks die in de hele streek werd gevreesd.

In het midden van de tuin stond een perk raponsje (een soort plant met zachte groene blaadjes), en de vrouw voelde een onbedwingbare drang om ervan te eten. Dit verlangen werd elke dag sterker totdat ze begon weg te kwijnen van honger, want niets anders kon haar tevreden stellen. Bezorgd om de gezondheid van zijn vrouw, vroeg de man:
— Wat kan ik doen om je te helpen?
Ze antwoordde:
— Als ik niet van die raponsje kan eten, zal ik zeker sterven.

Diep verliefd op zijn vrouw en bang voor haar leven, besloot de man dat hij alles zou doen wat nodig was om de raponsje te bemachtigen, ook al betekende het de heks onder ogen komen. Midden in de nacht |klom hij over de tuinmuur| en plukte een handvol van de planten.

Toen de vrouw de raponsje at, voelde ze zich onmiddellijk beter, maar het verlangen verdween niet. De volgende dag stond ze erop dat ze er meer nodig had. Met tegenzin keerde de man die nacht terug naar de tuin. Maar terwijl hij naar beneden klom met de raponsje in zijn hand, werd hij geconfronteerd met de heks, die als een schaduw in het donker verscheen.

— Hoe durf je in mijn tuin te stelen? — schreeuwde ze, haar ogen brandend van woede. — Hier zul je voor boeten!

|De man bevend van angst|, smeekte om vergiffenis. Hij legde de reden van zijn diefstal uit en smeekte de heks om zijn leven te sparen. Na geluisterd te hebben, werd de uitdrukking van de heks zachter, maar er glinsterde nog steeds een gevaarlijke glans in haar ogen.

— Goed dan, — zei ze. — Je mag zoveel raponsje nemen als je wilt, maar op één voorwaarde: wanneer de baby geboren wordt, is hij van mij.

Wanhopig en te bang om te weigeren, stemde de man in. |Zo toen de baby geboren werd|, verscheen de heks, noemde haar Raponsje, en nam haar mee.

Hoofdstuk 2: De eenzame toren.

Raponsje groeide op onder de hoede van de heks en werd een jonge vrouw van ongeëvenaarde schoonheid. |Haar haar was goudblond als de zon|, glanzend en lang, en viel tot op de grond. Toen Raponsje 12 was, |sloot de heks haar op in een enorme toren| in het hart van het bos, bang dat iemand haar zou meenemen.

De toren was hoog en imposant, zonder deuren of trappen, alleen een klein raampje aan de top. De enige manier om binnen te komen was via Raponsje, die haar lange goudblonde haar liet vallen zodat de heks kon klimmen.

De heks bezocht haar elke dag, en bracht voedsel en water. Telkens als ze omhoog wilde, stond ze aan de voet van de toren en riep:
— Raponsje, Raponsje, laat je haar neer!

Raponsje |bracht haar dagen door met vrolijk zingen| met een zachte en melodieuze stem zo betoverend dat zelfs de vogels in het bos stopten om te luisteren. Hoewel ze geïsoleerd was van de wereld, kende Raponsje geen ander leven en aanvaardde haar lot.

Op een dag vroeg ze de heks:
— Moeder Gothel, waarom mag ik deze toren niet verlaten?

De heks antwoordde streng:
— De buitenwereld is vol gevaar. Hier ben je veilig.

Raponsje aanvaardde deze uitleg, maar ze kon er niet aan ontkomen te dromen over wat er kon bestaan voorbij de bomen en de hemels die ze vanuit haar raam zag.

Hoofdstuk 3: De prins en de verboden liefde.

Op een dag |reed een prins door het bos| toen hij een stem hoorde zo zacht dat het magisch leek. Hij stopte zijn paard en volgde het geluid totdat hij de toren vond. Verborgen tussen de bomen keek hij toe terwijl de heks naderde en riep:
— Raponsje, Raponsje, laat je haar neer!

Nieuwsgierig keek hij toe hoe Raponsje haar lange goudblonde haar liet vallen en de heks omhoog klom. Nadat de heks was vertrokken, besloot de prins het te proberen. Toen hij de toren naderde, riep hij:
— Raponsje, Raponsje, laat je haar neer!

Denkend dat het de heks was, liet Raponsje haar haar neer. Toen de prins omhoog klom en verscheen |aan het raam was zij geschrokken|.

— Wie ben jij? Hoe ben je hier gekomen? — vroeg ze terwijl ze achteruit deinsde.

De prins, geboeid door haar schoonheid, antwoordde zachtjes:
— Wees niet bang. Ik hoorde je stem en werd erdoor aangetrokken. Ik wilde je niet doen schrikken, maar ik moest je ontmoeten.

Raponsje, die nog nooit een ander mens dan de heks had gezien, was nieuwsgierig. Geleidelijk begon ze met hem te praten. De prins bezocht haar elke nacht, en klom altijd via haar haar, en ze werden allebei verliefd.

Ze maakten plannen voor hun ontsnapping. De prins zou bij elk bezoek stukjes zijde meebrengen, en Raponsje zou ze tot een ladder weven.

Op een ochtend, niet wetend van het gevaar, zei Raponsje tegen de heks:
— Moeder Gothel, waarom is het voor de prins makkelijker om te klimmen dan voor jou?

De heks werd woedend bij het ontdekken van het verraad. In haar woede knipte ze het |lange haar van Raponsje en bracht haar naar een verre woestenij|, en liet haar daar alleen.

Die zelfde nacht bevestigde de heks het afgeknipte haar boven aan de toren. Toen de prins arriveerde en riep, liet ze het haar neer. Terwijl hij omhoog klom, werd hij begroet door de heks in plaats van Raponsje.

— Je zult Raponsje nooit meer terugzien! — |gilde ze hem het raam uit duwend|.

De prins viel.

Hoofdstuk 4: De woestenij en de hereniging.

Verwoest door het verlies van Raponsje, dwaalde de prins door het bos, en overleefde op wortels en bessen. |Jarenlang doolde hij doelloos rond| tot hij op een dag aankwam in de woestenij waar Raponsje woonde.

Plots hoorde hij een vertrouwde stem die een zoete melodie zong. |Zijn hart sprong op van vreugde|, want hij wist dat het Raponsje was. Hij riep haar, en toen ze hem herkende, rende ze naar zijn zijde.

De prins bracht Raponsje terug naar zijn koninkrijk, |waar ze met vreugde werden ontvangen|.

Ver van het bereik van de heks leefden ze nog lang en gelukkig, en bewezen dat ware liefde elke tegenspoed kan overwinnen.