Sneeuwwitje en de zeven dwergen

Hoofdstuk 1: De wens van de koningin en de schoonheid van Sneeuwwitje.

Er was eens, in het hart van de winter, een koningin die bij haar venster met ebbenhouten omlijsting zat te naaien |terwijl de sneeuw zachtjes buiten viel|. Terwijl ze werkte, prikte ze zich per ongeluk in haar vinger met de naald, en drie druppels bloed vielen op de sneeuw. Het contrast was zo mooi dat de koningin zachtjes zei:

"O, hoe wens ik een kind zo wit als sneeuw, zo rood als bloed en zo zwart als deze ebbenhouten vensteromlijsting."

Korte tijd later |bracht de koningin een dochter ter wereld| die precies was zoals ze had gewenst: een huid zo wit als sneeuw, lippen zo rood als bloed, en haar zo zwart als ebbenhout. Ze noemde het meisje Sneeuwwitje.

Enkele jaren later hertrouwde de koning. Zijn nieuwe vrouw was buitengewoon mooi maar ook trots en wreed. |Ze bezat een magische spiegel| en elke dag vroeg ze hem:

"Spiegeltje, spiegeltje, wie is de mooiste van het hele land?"

De spiegel antwoordde altijd:

"Jij, mijn koningin, bent de mooiste van allen."

De koningin was tevreden, want ze wist dat de spiegel altijd de waarheid sprak.

Ondertussen groeide Sneeuwwitje op en werd steeds mooier. Toen ze zeven was, overtrof haar schoonheid zelfs die van de koningin. Op een dag, toen de koningin haar gebruikelijke vraag stelde, antwoordde de spiegel:

"Jij, mijn koningin, bent mooi, dat is waar,
maar |Sneeuwwitje is mooier dan jij|."

Overspoeld door jaloezie kon de koningin de gedachte niet verdragen dat iemand mooier was dan zij. Ze begon plannen te smeden om Sneeuwwitje uit de weg te ruimen.

Hoofdstuk 2: De jager en het huisje.

De koningin vroeg de jager om Sneeuwwitje diep het bos in te nemen en haar verloren te laten gaan. Maar toen de jager het verdriet in Sneeuwwitje's ogen zag, kreeg hij medelijden met haar en besloot haar te laten gaan. Hij nam toen het rode lint dat Sneeuwwitje altijd in haar haar droeg en bracht het terug naar de koningin als bewijs.

Sneeuwwitje, |bang en alleen rende het bos in| tot ze een klein en charmant huisje vond. Toen ze binnenging, was ze verbaasd dat alles zo netjes was opgeruimd, met zeven minuscule stoeltjes en bordjes op de tafel. Ze ging naar boven en vond zeven kleine bedjes, allemaal zo mooi op een rij!

|Vermoeid ging Sneeuwwitje liggen| op een van de bedjes en viel al snel in een diepe slaap. Toen de eigenaars van het huisje, zeven dwergen die in de bergen werkten, aankwamen, waren ze verbaasd het meisje daar te vinden. Ze vroegen:

"Wie slaapt er in onze bedjes?"

Sneeuwwitje werd wakker en vertelde hun haar verhaal. De dwergen, die zagen hoe verdrietig en alleen ze was, zeiden:

"Je mag hier bij ons blijven. Als je helpt met de huishoudelijke taken, zullen we je beschermen."

Sneeuwwitje was heel blij en begon vrolijk te helpen. De dwergen waarschuwden echter:

"Wees voorzichtig! Doe de deur niet open voor vreemden terwijl wij niet thuis zijn."

Hoofdstuk 3: De listen van de koningin.

Ondertussen vroeg de koningin in het kasteel aan de spiegel:

"Spiegeltje, spiegeltje, is er iemand mooier dan ik?"

En de spiegel antwoordde:

"Je bent mooi, mijn koningin, dat is waar,
maar Sneeuwwitje, die bij de dwergen woont, is mooier dan jij."

De koningin, zeer ontstemd, maakte een plan om Sneeuwwitje voor altijd uit de weg te ruimen. Ze verkleedde zich als marskramer |en ging naar de dwergen|. Toen Sneeuwwitje de deur opende, bood de vrouw een mooie spiegel aan met charmante versieringen:

"Kijk eens naar deze mooie spiegel! Laat me je helpen hem te gebruiken."

Sneeuwwitje, die dacht dat het gewoon een geschenk was, aanvaardde het. Maar kort nadat ze in de spiegel had gekeken, voelde ze zich heel moe en viel flauw.

Toen de dwergen terugkwamen, vonden ze Sneeuwwitje bewusteloos. Ze hielpen haar en waarschuwden haar:

"Neem geen geschenken meer aan van vreemden!"

De koningin, die hoorde dat Sneeuwwitje nog steeds in orde was, werd nog woedender. Ze vermomde zich opnieuw en ging naar het huisje met een mooie kam. Toen Sneeuwwitje het cadeau aanvaardde en haar haar kamde, werd ze zeer slaperig. Bij hun terugkeer maakten de dwergen haar snel weer wakker.

Tenslotte bracht de koningin, weer vermomd, een heerlijk uitziende appel mee. Sneeuwwitje, achterdochtig, aarzelde, maar de koningin drong aan en zei dat de appel heel zoet en smakelijk was. Toen Sneeuwwitje |in de appel beet|, viel ze in een diepe slaap.

Hoofdstuk 4: De prins en het gelukkige einde.

Vele jaren gingen voorbij, en Sneeuwwitje bleef even mooi als de dag waarop ze in slaap was gevallen. Op een dag zag een prins die door het bos reisde het mooie meisje in de glazen kist. Hij werd verliefd op haar en vroeg de dwergen:

"Alstublieft, mag ik Sneeuwwitje meenemen naar mijn kasteel?"

De dwergen, met een vol hart, stemden in. Tijdens de reis |struikelde de prins en bij het vallen|, raakte het stukje appel los uit Sneeuwwitje's mond. Tot ieders verbazing werd ze wakker!

Sneeuwwitje opende haar ogen en glimlachte. De prins, vol vreugde, zei:

"Je bent wakker! Wil je met me trouwen en in mijn kasteel wonen?"

Sneeuwwitje stemde vrolijk in, en het huwelijk |werd gevierd met grote festiviteiten|. Alle gasten waren blij, en zelfs de koningin, die zag hoe stralend en gelukkig Sneeuwwitje was, was tevreden en wenste haar een prachtig leven.

Sneeuwwitje en de prins leefden nog lang en gelukkig, in het gezelschap van de zeven dwergen, die grote vrienden werden.

Einde.