De Twaalf Dansende Prinsessen

Hoofdstuk 1: De versleten schoenen.

Er was eens, in een licht koninkrijk omringd door tuinen, een koning die met zijn twaalf dochters leefde. De prinsessen waren vriendelijk, verstandig en sierlijk, maar zij bewaarden een geheim dat het hele paleis ongerust maakte. Elke avond sloot de koning zelf hun kamer af, en elke ochtend werden hun dansschoenen versleten gevonden, alsof zij kilometers over steen hadden gelopen.
De koning ondervroeg wachters, dienaren en leermeesters, maar niemand kon het verklaren. Ten slotte kondigde hij aan dat wie ontdekte waar de prinsessen 's nachts naartoe gingen, een koninklijke beloning zou krijgen en een prinses tot bruid mocht kiezen. Veel dappere bezoekers probeerden het. Voor het slapengaan kreeg ieder een beker wijn, en ieder sliep tot de ochtend, om alleen wakker te worden bij opnieuw kapotte schoenen.
Op een dag kwam een vermoeide soldaat naar het paleis. Onderweg had hij een oude vrouw geholpen hout te dragen, en zij gaf hem een mantel die hem onzichtbaar kon maken. Ze waarschuwde hem ook de wijn niet te drinken. Die nacht bracht de oudste prinses hem de beker, maar hij goot hem stilletjes weg en deed alsof hij sliep. Toen |de oude klok middernacht sloeg|, hoorde hij gefluister om zich heen. Spoedig |zacht gesnurk vulde de kamer|, want hij deed het slapen overtuigend na. Toen |de jongste prinses tikte de vloer|, en een ronde steen schoof onder haar bed opzij.

Hoofdstuk 2: De verborgen weg.

De soldaat wierp de magische mantel over zijn schouders en volgde zonder geluid. Een voor een daalden de twaalf zussen een smalle trap af. Achter hen |een geheime deur ging open|, en de kamer boven verdween in het donker. De soldaat liep zo voorzichtig dat hij maar één keer langs de jurk van de jongste prinses streek. Zij huiverde en zei dat iemand hen volgde, maar haar zussen lachten en zeiden dat ze niet bang hoefde te zijn voor schaduwen.
Onderaan de trap |een blauwe spreuk glansde fel| door een tunnel. Daarachter stond een bos zoals geen bos onder de zon. De bomen hadden bladeren van zilver, goud en diamant, en toen de prinsessen voorbijgingen, |zilveren bladeren glinsterden boven hen| als kleine sterren. De soldaat brak een zilveren takje af en verborg het in zijn jas. Het kraakte zacht, en opnieuw keek de jongste prinses achterom, zeker dat iemand hun geheim had gehoord.

Hoofdstuk 3: Het onderaardse paleis.

Het bos eindigde aan de rand van een donker meer onder de aarde. Aan de oever wachtten twaalf boten, elk met een prins gekleed voor het bal. Toen de prinsessen instapten, |donker water murmelde beneden| de roeiriemen. De onzichtbare soldaat gleed in de boot van de jongste prinses, waardoor die plotseling zwaarder werd. De prins vroeg zich af waarom roeien die nacht zo moeilijk voelde, maar hij bleef glimlachen terwijl |de prinsen roeiden over het meer| naar een schitterend paleis aan de overkant.
Binnen brandden kaarsen zonder te smelten, en |violen zongen door het paleis| met muziek zo levendig dat de prinsessen de wereld boven vergaten. Ze dansten tot hun schoenen rafelden en hun wangen gloeiden. De soldaat keek toe, nam een gouden beker als bewijs en telde elke draai van de geheime dans. Tegen de dageraad, toen |de dansers juichten van vreugde| na het laatste lied, haastten de prinsessen zich terug over het meer, door het glinsterende bos en de trap op naar hun bedden.

Hoofdstuk 4: De waarheid bij dageraad.

Drie nachten lang volgde de soldaat hen. Hij bracht een zilveren takje, een gouden takje, een diamanten takje en de beker uit het verborgen paleis mee terug. Op de derde ochtend riep de koning het hof bijeen. De prinsessen stonden zwijgend met hun versleten schoenen voor zich op een rij. Toen |trompetten kondigden de waarheid aan|, en de soldaat legde zijn bewijzen op tafel.
De oudste prinses zag dat het geheim niet langer verborgen kon blijven. Ze boog voor haar vader en vertelde het hele verhaal: de middernachtelijke trap, het betoverde bos, het meer, de boten en het paleis waar zij hadden gedanst. De koning was verbaasd, maar hij voelde meer opluchting dan boosheid, want zijn dochters waren veilig.
De soldaat vroeg alleen dat men vriendelijk voor hen zou zijn. De koning gaf hem zijn beloning, en de oudste prinses, die zijn moed en barmhartigheid bewonderde, koos ervoor haar leven met hem te delen. Er volgde een groot feest, en |het hele hof applaudisseerde| terwijl de twaalf zussen openlijk dansten in de koninklijke zaal, met nieuwe schoenen, eerlijke harten en geen geheime deur tussen hen en de ochtend.