🎧 Dit verhaal komt tot leven met meeslepende geluidseffecten in de RocketTales-app. Gratis downloaden →
Hoofdstuk 1: De vrolijke sprinkhaan.
Het was een heldere en zonnige zomer, en de velden bruisten van leven. |De vogels zongen in de bomen|, de bloemen bloeiden in alle kleuren, en de warme bries droeg de geur van vers gras. Onder de vele wezens van de weide was er een vrolijke sprinkhaan, die zijn dagen doorbracht met |van blad tot blad te springen vrolijk zingend|.
De sprinkhaan hield van muziek en gelach meer dan wat ook. |Elke ochtend bespeelde hij zijn viool|, en elke namiddag danste hij onder de zon. "Waarom werken als het leven zo prachtig is?" zei hij vaak tegen zichzelf.
Op een dag, terwijl hij een vrolijk deuntje speelde, zag hij een kleine mier voorbij komen, die een zware tarwekorrel droeg. Ze zwoegde onder het gewicht, maar stopte niet. Nieuwsgierig sprong de sprinkhaan dichterbij.
"Lieve mier, waarom werk je zo hard op zo'n mooie dag?" vroeg hij.
De mier veegde het zweet van haar voorhoofd en antwoordde: "Ik sla voedsel op voor de winter. Wanneer de kou komt, zal ik genoeg te eten hebben."
|De sprinkhaan barstte in lachen uit|. "De winter is nog zo ver weg! Waarom deze mooie zomer verspillen aan werken?" Maar de mier antwoordde niet; ze zette gewoon haar taak voort.
Hoofdstuk 2: De ijverige mieren.
Naarmate de dagen vorderden, |bleef de sprinkhaan zingen| en genieten van de zomer. Ondertussen werkten de mieren onophoudelijk, en verzamelden korrels, zaden en bladeren, en brachten ze terug naar hun mierenhoop.
De sprinkhaan keek soms naar hen en schudde zijn hoofd. "Wat een saai leven", dacht hij. Hij probeerde de mieren te overtuigen zich bij hem aan te sluiten.
"Kom met me dansen, kleine mieren! Geniet van de zon zolang die er is!"
Maar de mieren antwoordden altijd: "We moeten ons voorbereiden op de winter. Er zal geen voedsel zijn wanneer de sneeuw komt."
De sprinkhaan negeerde hun waarschuwingen. "Er zal altijd voedsel zijn! De velden zijn er vol mee!" zei hij, springend van plant naar plant. Hij dacht geen moment aan de koude dagen die zouden komen.
Hoofdstuk 3: De komst van de winter.
Toen, op een dag, eindigde de heldere zomer. |De lucht werd steeds kouder|, de bladeren werden goud en vielen van de bomen, en de eens groene velden waren nu leeg. Al snel bedekte een dik pak sneeuw alles, en voedsel was niet te vinden.
De sprinkhaan, die de hele zomer had gezongen, voelde zich nu zwak en hongerig. Hij zocht overal naar iets te eten, maar de |wind huilde door het bevroren land|, en de planten waren allemaal dood.
Bevend van de kou herinnerde hij zich de mieren. "Zeker hebben ze veel voedsel", dacht hij. Met grote moeite sprong hij door de sneeuw tot hij de mierenhoop bereikte. |Hij klopte aan de ingang| en riep:
"Lieve mieren, ik heb het koud en ik sterf van de honger. Alstublieft, deel wat van jullie voedsel met mij!"
Vanuit binnen keken de mieren naar hem. De mier waarmee hij in de zomer had gesproken, stapte naar voren.
"Wat deed je de hele zomer terwijl wij zo hard werkten?" vroeg ze.
"Ik zong en danste", gaf de sprinkhaan toe.
De mier schudde haar hoofd. "Als je de hele zomer hebt gezongen, waarom dans je dan niet de hele winter?"
|De deur sloot en liet de sprinkhaan buiten| in de kou.
Hoofdstuk 4: Een geleerde les.
|Bevend in de ijzige wind|, begreep de sprinkhaan eindelijk zijn fout. Hij had de warme maanden doorgebracht in vreugde en luiheid, zonder ooit aan de toekomst te denken. Nu had hij niets.
De mieren, voorbereid en wijs, hadden gewerkt op het juiste moment, en nu waren ze veilig en warm in hun huis.
Spijt vulde het hart van de sprinkhaan. "Had ik maar geluisterd", mompelde hij.
En zo, vanaf die dag, telkens als de lente terugkeerde, speelde de sprinkhaan nog steeds zijn muziek — maar pas nadat hij genoeg voedsel had verzameld voor de winter. Hij had geleerd dat er een tijd is om te werken en een tijd om te spelen.
🔊 Lees het opnieuw in de app en hoor de geluiden. Wind, voetstappen, donder, magie — gesynchroniseerd met je voorleessessie. Probeer nu →
