De Kikkerkoning

Hoofdstuk 1: De prinses en de gouden bal.

In een ver koninkrijk woonde een jonge prinses, de oogappel van haar vader. Ze bracht haar dagen door met het verkennen van de weelderige tuinen van het paleis, omringd door rozen, lila en een glinsterende vijver. De prinses had een lievelingsspeeltje: een gouden bal, zo glanzend dat hij de zonnestralen ving en ze |weerkaatste als een ster|. Ze hield zielsveel van de bal en bracht uren door met hem hoog de lucht in te gooien en in haar handjes op te vangen.

Op een dag, terwijl ze aan de rand van de vijver speelde, gleed de gouden bal tussen haar vingers, en viel in het |water met een luide plons|. De vijver was diep, en de bal verdween snel onder het oppervlak. Bedroefd knielde de prinses naast de vijver en begon bitter te huilen.

Terwijl haar tranen vielen, |hoorde ze een merkwaardig geluid|.

"Kwaak. Waarom huil je, lieve prinses?" kwaakte een hese stem.

Verbaasd keek ze om zich heen en zag een grote groene kikker op een waterlelie zitten. Zijn uitpuilende ogen staarden haar aan met bijna menselijke nieuwsgierigheid.

"Mijn gouden bal is in de vijver gevallen", snikte de prinses. "Hij is weg, en ik kan hem niet terughalen!"

De kikker boog peinzend zijn hoofd. "Misschien kan ik je helpen, maar ik zal iets in ruil vragen."

"O, alles wat je wilt! Mijn kleren, mijn juwelen, zelfs mijn gouden kroon, breng me alleen mijn bal terug!"

|De kikker liet een diepe lach horen|. "Ik heb zulke dingen niet nodig. Wat ik wens is je gezelschap. Laat me aan je tafel zitten, uit je bord eten en op je kussen slapen. Als je dat belooft, haal ik je gouden bal terug."

De prinses aarzelde, en vond de eisen van de kikker vreemd, maar ze was wanhopig. "Ja, ja, ik beloof alles wat je wilt!"

Tevreden dook de kikker met een plons de vijver in, zijn poten krachtig slaand. Een paar ogenblikken later kwam hij weer aan het oppervlak met de gouden bal stevig in zijn slijmerige bek. Hij sprong op de oever, legde de bal aan de voeten van de prinses neer, en kwaakte: "Hier is hij, zoals beloofd."

De prinses greep de bal en rende weg, en vergat haar belofte aan de kikker volledig.

Hoofdstuk 2: Een hardnekkige bezoeker.

Die avond, terwijl de prinses dineerde met haar vader, de koning, weerklonk er een vreemd |geluid in de grote zaal|.

"Kwaak. Prinses, open de deur!"

Verbaasd verbleekte ze. De koning merkte haar onbehagen op. "Wat is er, mijn kind?"

"N-niets", stamelde ze.

De stem |kwam terug nu luider|. "Prinses! Open de deur voor mij. Denk aan je belofte!"

Bevend legde de prinses de gebeurtenissen van de dag uit: de verloren gouden bal, de hulp van de kikker en de belofte die ze in haast had gedaan. De koning, een rechtvaardig en eerzaam man, fronste.

"Je moet je woord houden, mijn dochter. Een belofte is een belofte."

Met tegenzin |opende de prinses de deur|, en de kikker hupte naar binnen, zijn vochtige huid liet sporen achter op de gepolijste vloer. Hij keek naar haar op en kwaakte: "Draag me naar de tafel."

Haar neus optrekkend van walging, tilde ze hem voorzichtig op en zette hem naast haar bord. De kikker stoorde zich niet aan haar weerzin. "Schuif je bord dichter naar me toe, prinses. Laat me eruit eten."

Ze gehoorzaamde, terwijl ze nauwelijks haar voedsel aanraakte terwijl de kikker uit haar bord lebberde en slokte. Toen de maaltijd voorbij was, kwaakte hij opnieuw: "Breng me nu naar je kamer. Ik ben moe en wil op je kussen slapen."

Het hart van de prinses zonk. Ze richtte smekende ogen op haar vader, maar de uitdrukking van de koning was streng. "Je moet je woord eren."

Met grote tegenzin droeg ze de kikker naar haar kamer en legde hem op een zijden kussen. Terwijl ze in haar eigen bed ging liggen, rilde ze bij de gedachte aan zijn slijmerige huid zo dicht bij haar.

Hoofdstuk 3: De transformatie.

De ochtend kwam, en de |kikker maakte haar wakker met zijn geluid|. "Prinses, til me op je bed!"

Ze kreunde van frustratie. "Je bent onuitstaanbaar!" riep ze uit, greep de kikker en gooide hem |tegen de muur uit woede|.

Tot haar verbazing, op het moment dat de kikker tegen de muur botste, |was er een verblindende lichtflits|. Toen het licht vervaagde, stond er een mooie jonge prins voor haar, gekleed in fijne kledij en met een gouden kroon.

De prinses hapte naar adem. "Wie ben je?"

"Ik ben de prins van een ver koninkrijk", legde hij uit. "Een boze heks heeft me vervloekt om als kikker te leven totdat een prinses de betovering kon verbreken. Je hebt me bevrijd."

De prinses bleef sprakeloos, haar woede en walging |maakten plaats voor nieuwsgierigheid en verwondering|. De prins glimlachte vriendelijk. "Laten we nu reizen naar mijn koninkrijk, waar mijn trouwe dienaar, IJzeren Hendrik, op me wacht."

Hoofdstuk 4: IJzeren Hendrik en de gebroken banden.

De prins en de prinses vertrokken in een grote koets. Onderweg werden ze vergezeld door IJzeren Hendrik, de toegewijde dienaar van de prins. Hendrik was zo bedroefd geweest toen zijn meester vervloekt werd dat hij drie ijzeren banden om zijn borst had geplaatst om te voorkomen dat zijn hart zou breken.

Terwijl de koets door bossen en velden rolde, weerklonk er een luid |krakend geluid in de lucht|. De prinses schrok. "Wat was dat?"

Hendrik glimlachte en plaatste een hand op zijn borst. "Maak u geen zorgen, Uwe Hoogheid. Dat is een van de ijzeren banden die breekt. Mijn hart is eindelijk vrij van verdriet nu mijn meester hersteld is."

Nog twee keer |vulde het geluid van brekend ijzer de lucht| terwijl de reis voortduurde. Bij elk gekraak groeide Hendriks vreugde.

Toen ze in het koninkrijk van de prins aankwamen, vond er een grote viering plaats. De prins en de prinses trouwden in een schitterende ceremonie, en het geluk van Hendrik was compleet.

De prinses, hoewel aanvankelijk terughoudend, kwam ertoe de vriendelijkheid en moed van de prins te bewonderen. Samen regeerden zij over het koninkrijk met wijsheid en gratie, en hun verhaal werd generaties lang doorgegeven als een getuigenis van de kracht van beloften, doorzettingsvermogen en onverwachte liefde.