Assepoester

Hoofdstuk 1: De tuin van de hoop.

"Er was eens een meisje genaamd Ella dat met haar ouders in een bescheiden huis woonde, omringd door een uitgestrekte en prachtige tuin. Haar moeder, een vriendelijke en liefhebbende vrouw, bracht haar dagen door met het verzorgen van de bloemen en het zorgen voor Ella. Onder de schaduw van een grote hazelaarboom in de tuin |brachten moeder en dochter uren door met praten en spelen|.

'Behandel anderen altijd met vriendelijkheid, Ella', zei haar moeder terwijl ze bloemen plantte. 'De wereld kan wreed zijn, maar liefde en vriendelijkheid zullen altijd een manier vinden om te bloeien.'

Ella was gelukkig en hielp haar moeder met alles, van bloemen plukken voor de tafel |tot het vegen van gevallen bladeren in de herfst|. Maar op een dag werd haar moeder ernstig ziek. Ondanks hun beste inspanningen werd ze zwakker.

Voordat ze stierf, riep ze Ella bij zich en nam haar handen vast.

'Mijn lieve, wanneer je me mist, ga naar de hazelaar. Daar zul je altijd troost en kracht vinden.'

Ella beloofde het. Toen haar moeder stierf, bezocht ze de boom elke dag, |luid huilend en ervoor zorgend|. De boom leek sterker te worden bij elke traan die ze vergoot.

Een paar maanden later besloot Ella's vader te hertrouwen. Hij geloofde dat een nieuwe vrouw stabiliteit in het huishouden zou kunnen brengen en zou helpen bij de zorg voor Ella. Maar de vrouw die hij koos, |hoewel elegant en verfijnd had een koud hart|. Ze bracht haar twee dochters met zich mee, die even mooi waren als wreed.

Aanvankelijk probeerde Ella vriendschap te sluiten met de meisjes, maar ze hadden geen interesse om zussen te worden. Ze bespotten haar eenvoudige kleding en haar liefde voor de tuin.

Toen Ella's vader op een lange zakenreis ging, onthulde de stiefmoeder haar ware aard. Ze beval Ella om op zolder te slapen, een klein koud kamertje, en liet haar alle huishoudelijke taken doen. Haar stiefzussen |lachten en blaften haar bevelen toe|.

Ondanks alles |bewaarde Ella haar vriendelijke en mooie hart|. Elke nacht, na het afmaken van haar karweitjes, ging ze naar de tuin om met de boom van haar moeder te praten.

Hoofdstuk 2: De eerste wens.

De dagen van zware arbeid veranderden in maanden, en Ella werd bekend onder de naam 'Assepoester' vanwege de as die altijd haar kleren bevuilde. Zelfs met haar moeilijkheden bleef ze het graf van haar moeder bezoeken. Op een dag, terwijl ze onder de hazelaar huilde, gebeurde er iets |magisch voor haar ogen|: vogels begonnen kleine takjes en glanzende bladeren naar de boom te brengen.

|De kleine vogels zongen vrolijk|:

'Telkens als je het nodig hebt, kom hier naar ons, en de magie zal je haar vreugde lenen.'

Assepoester was verbluft. Ze voelde dat haar moeder haar op een of andere manier beschermde door de boom.

Enige tijd later kondigde het koninkrijk een grote gebeurtenis aan: er zou een bal worden gehouden in het paleis, en alle ongehuwde jonge vrouwen waren uitgenodigd. De prins zocht een echtgenote, en de koning wilde dat hij iemand uit het koninkrijk koos.

Assepoesters stiefzussen waren in extase. Ze brachten dagen door met het passen van jurken en het oefenen van dansen. Verlegen vroeg Assepoester:

'Mag ik ook naar het bal gaan?'

|De stiefzussen lachten zo hard| dat ze bijna op de grond vielen.

'Jij? In je smerige vodden?!' bespotten ze haar.

De stiefmoeder zei met een wrede glimlach:

'Natuurlijk, Assepoester. Als je alle taken afmaakt en een fatsoenlijke jurk hebt, mag je gaan.'

Op de dag van het bal werkte Assepoester onophoudelijk: kleren wassen, ramen schoonmaken en vloeren polijsten tot ze uitgeput was. Toen ze klaar was, was het laat, en had ze geen jurk om te dragen. |Ze ging alleen naar de tuin|, snikkend onder de hazelaar.

'Lieve moeder, alstublieft help me. Ik wil naar het bal gaan, maar ik weet niet hoe.'

|De kleine vogels zongen opnieuw|, en de boom wuifde zachtjes. Plots daalde er een gouden jurk uit zijn takken neer, vergezeld door zilveren muiltjes. Assepoester trok ze snel aan en haastte zich naar het kasteel.

Hoofdstuk 3: De magie van middernacht.

In het kasteel was iedereen gehypnotiseerd door de schoonheid van Assepoester. Haar gouden jurk glinsterde als een kaars, en haar |zilveren schoenen schitterden als sterren|. Haar stiefzussen en stiefmoeder herkenden haar niet, denkend dat ze een prinses uit een ver land was.

De prins, betoverd, naderde haar en vroeg haar om te dansen. Assepoester stemde in, en ze brachten de nacht door met praten en dansen, alsof ze elkaar altijd hadden gekend. De prins lette op niemand anders.

Toen |de klok middernacht begon te slaan|, herinnerde Assepoester zich de waarschuwing van de vogels. Ze moest weggaan voordat de magie zou vervagen. |Ze rende de balzaal uit|, terwijl ze de prins verward achterliet. Op de trappen van het paleis gleed een van haar zilveren muiltjes weg, maar ze stopte niet om hem op te rapen.

Toen ze thuis kwam, trok Assepoester haar eenvoudige kleren aan en ging naar bed op de zolder, uitgeput maar gelukkig.

De volgende dag kondigde de prins aan dat hij de eigenares van het zilveren muiltje zou zoeken. Hij zou elk huis bezoeken, en het schoeisel passen op elke jonge vrouw in het koninkrijk.

Hoofdstuk 4: De perfecte pasvorm.

Toen de prins bij het huis van Assepoester aankwam, deed de stiefmoeder er alles aan om te voorkomen dat ze gezien werd. Eerst sloot ze Assepoester op op zolder, |maar de kleine vogels zongen luid| aan het raam, en trokken de aandacht van de prins.

De stiefzussen probeerden in het muiltje te stappen, maar het paste hun niet. Een van hen sneed zelfs haar teen af om de schoen aan te krijgen, |maar de kleine vogels schreeuwden|:

'Kijk naar het bloed in de schoen! De echte eigenares is hier ook!'

Tenslotte werd Assepoester geroepen. Toen ze |het muiltje probeerde paste het haar perfect|. De prins glimlachte naar haar.

'Jij bent het! Ik wist dat ik je zou vinden.'

Assepoester keerde terug naar het paleis, waar de prins haar ten huwelijk vroeg. Op de dag van het huwelijk smeekten de stiefzussen om vergeving, maar de vogels, die Assepoester altijd hadden beschermd, joegen hen weg. Assepoester vergaf hun wreedheid, maar liet hen haar nooit meer kwaad doen.

En zo leefden Assepoester en de prins nog lang en gelukkig, |met grote liefde en magie| altijd aan hun zijde.