De Twaalf Broers

Hoofdstuk 1: Het Rode Lint.

In een kasteel bij een groot bos woonde een koningin met twaalf zonen. Zij hield van elk kind heel veel, maar een oude paleisregel zei dat, als er een dochter werd geboren, de jongens moesten weggaan tot de familie leerde het koninkrijk eerlijk te delen. Op een ochtend |de torenbel klonk helder|, en de koningin wist dat het moment gekomen was.

Zij gaf de jongste prins, Benjamin, een rood lint en zei dat de broers naar de toren moesten kijken. Als daar een rood lint verscheen, moesten ze veilig in het bos schuilen en op nieuws wachten. Al snel |een pasgeboren baby huilde| in de kinderkamer, en de koningin verwelkomde een kleine prinses met een heldere ster op haar voorhoofd.

De broers zagen het lint, kusten hun moeder vaarwel en liepen samen onder de bomen. Die avond |het nachtbos fluisterde diep| om hen heen, maar Benjamin hield hen dapper. Ze vonden een lege hut en beloofden daar te wonen tot de vrede terugkwam.

Hoofdstuk 2: De Zoektocht van de Zus.

Jaren gingen voorbij. De prinses groeide vriendelijk en nieuwsgierig op, en op een dag vond ze twaalf kleine hemden verborgen in een kist. Haar moeder vertelde huilend de waarheid, en het meisje ging haar broers zoeken. Na vele uren bereikte ze een boshut, en |de hutdeur kraakte open| toen Benjamin opendeed.

Eerst staarde hij verbaasd, toen zag hij de ster op haar voorhoofd en wist hij dat zij zijn zus was. Binnen |het haardvuur knetterde warm| terwijl zij vertelde hoeveel hun moeder van hen allemaal hield. Benjamin waarschuwde dat de broers verdrietig waren geworden en misschien hard zouden spreken voordat ze begrepen.

Toen de elf anderen terugkwamen, |vogels zongen boven hen| alsof het bos zijn adem inhield. De prinses stapte naar voren en noemde hen broers. Hun boosheid smolt meteen, en de hut vulde zich met omhelzingen, avondeten en verhalen.

Hoofdstuk 3: De Twaalf Lelies.

De zus bleef bij hen en maakte de hut vrolijk. Op een middag |houten stappen klonken zacht| toen ze de tuin achter het huis in ging. Daar zag ze twaalf witte lelies in een cirkel groeien, helderder dan maanlicht.

"Ik breng ze naar mijn broers," fluisterde ze. Toen ze ze aanraakte, |witte lelies glansden zacht|. Ze deed een stap achteruit, en zelfs het gras leek te wachten op wat daarna kwam. De kring van stelen boog naar de hemel, en daarna |magie draaide rond bloemen| in een plotselinge gouden wind. De broers verdwenen uit de deuropening, en twaalf zwarte vogels stegen de lucht in.

Boven de bomen |zwarte raven riepen boven|, niet boos maar vol verlangen. Een oude vrouw uit het bos legde uit dat de betovering alleen verbroken werd als de zus zeven jaar stil bleef en niet lachte. De prinses vouwde haar handen en koos de moeilijke weg.

Hoofdstuk 4: Zeven Stille Jaren.

Een jonge koning vond de stille prinses onder een boom en bracht haar zacht naar zijn paleis. Hij zag haar goedheid zonder woorden nodig te hebben, en ze trouwden. Sommige mensen begrepen haar stilte niet, en |mensen fluisterden vol verwondering|, maar zij hield haar belofte dag na dag.

Aan het einde van zeven jaar vlogen twaalf raven de paleistuin in. Toen de laatste zonnestraal hen raakte, werden de vogels weer haar broers. De prinses sprak eindelijk en legde het rode lint, de lelies en haar belofte uit.

De koning verheugde zich, de broers knielden rond hun zus, en boodschappers brachten de oude koningin naar het paleis. In de tuin |iedereen applaudisseerde de hereniging|, en de familie leerde dat liefde geduldig kan wachten tot de juiste dag komt.