De kleine zeemeermin

Hoofdstuk 1: Het koninkrijk onder de zee.

|Ver onder de golven van de oceaan|, waar het water zo blauw is als de blaadjes van de mooiste korenbloem en zo helder als het zuiverste glas, lag het koninkrijk van de zee. Daar regeerde de Zeekoning over een prachtig paleis gebouwd van koraal en schelpen, zijn muren glinsterend als parels. Hij was weduwnaar, en zijn moeder, een oude en wijze zeekoningin, zorgde voor zijn zes mooie dochters. De jongste van hen was de meest buitengewone — haar huid zo zacht als een rozenblaadje, haar ogen diep en blauw als de zee, |en haar stem zo melodieus| dat zelfs de nachtegalen zwegen om naar haar te luisteren.

In tegenstelling tot haar zussen was de jongste zeemeermin stil en bedachtzaam. Ze hield meer dan wat ook van het horen van verhalen over de wereld boven, waar de hemel zich oneindig uitstrekte en mensen op de aarde liepen. In de tuin buiten het paleis had elke zus een klein perkje zeebloemen, maar de jongste prinses versierde de hare met standbeelden van schipbreukelingen en schatten uit de wereld boven. Haar grootste wens was de oppervlakte te bezoeken en de wonderen van de mensenwereld te aanschouwen.

Het was verboden voor zeemeerminnen om voor hun vijftiende verjaardag boven de golven te komen, en naarmate elk van haar zussen die leeftijd bereikte, kwamen ze terug met verhalen over hun avonturen. Ze spraken over imposante steden, uitgestrekte bossen en heldere zonsondergangen die de hemel beschilderden met kleuren onbekend in de diepten. De jongste zeemeermin luisterde gretig, dromend van de dag dat zij ook naar de oppervlakte mocht zwemmen.

Hoofdstuk 2: De prins en de storm.

Eindelijk kwam de langverwachte dag. Terwijl de zon onder de horizon zakte, kwam de kleine zeemeermin boven de golven. De zee was kalm, en de lucht was fris en zacht. In de verte |zag ze een groot schip| versierd met lantaarns, met muziek die over de golven dreef. Het was een viering voor een mooie jonge prins, wiens donkere ogen en nobele houding het hart van de kleine zeemeermin betoverden.

Ze keek toe terwijl hij lachte en danste met zijn gasten, en bewonderde de vreugde op zijn gezicht. Toen, naarmate de nacht donkerder werd, |brak er een hevige plotselinge storm uit|. De hemel werd zwart, de golven rezen als bergen, en het schip werd door de razende zee verscheurd. De kleine zeemeermin dook door de chaos, wanhopig zoekend naar de prins. Eindelijk vond ze hem, bewusteloos, zinkend onder de golven.

Ze wiegde hem in haar armen, en bracht hem aan land net bij dageraad. Hem op het zachte zand leggend, aanschouwde ze zijn gezicht, verlangend om bij hem te blijven. Maar al snel rees de zon hoger, |en stemmen weerklonken in de buurt|. Bang om ontdekt te worden, gleed ze terug in de zee, en verstopte zich achter de rotsen terwijl een jong meisje uit een nabijgelegen tempel de prins vond en hem in veiligheid hielp. De kleine zeemeermin keek bedroefd toe terwijl hij ontwaakte, onbewust van haar bestaan, en geloofde dat het meisje hem had gered.

Hoofdstuk 3: De handel met de Zeeheks.

Gekweld door haar liefde voor de prins, zocht de kleine zeemeermin de gevreesde Zeeheks op, die in een donkere afgrond woonde waar geen zeemeermin durfde te zwemmen. "Ik zal je benen geven", zei de heks, "zodat je tussen de mensen kunt lopen. Maar in ruil moet je me je stem geven, de mooiste van de zee. Elke stap die je op het land zet zal voelen alsof je op scherpe messen loopt, en als de prins niet van je houdt en met een ander trouwt, zul je bij dageraad sterven, |je lichaam zal oplossen in zeeschuim|."

Wanhopig stemde de kleine zeemeermin in. De heks bereidde een drankje en sneed de stem van de zeemeermin af, en liet haar stom. Met het drankje in de hand zwom de kleine zeemeermin naar de kust en dronk het. Een ondraaglijke pijn ging door haar lichaam terwijl |haar staart in twee benen splitste|. Toen ze ontwaakte, stond de prins over haar gebogen, vol verbazing over het mysterieuze meisje dat was aangespoeld.

Niet in staat te spreken, volgde ze hem naar zijn paleis, waar ze gekleed werd in mooie kleren en vriendelijk behandeld. De prins raakte aan haar gehecht, en genoot van haar gezelschap, hoewel hij haar niet herkende als degene die hem had gered. Elke stap die ze zette was een marteling, maar ze glimlachte door de pijn, en danste gracieus voor hem. Maar zijn hart bleef ergens anders — hij verlangde naar het meisje uit de tempel, degene die hij geloofde hem te hebben gered uit de storm.

Hoofdstuk 4: Het offer van het hart.

Al snel kondigde de prins aan dat hij met het jonge meisje uit de tempel zou trouwen, en het hart van de kleine zeemeermin brak. Die nacht, terwijl het bruiloftsschip uitvoer, kwamen haar zussen uit de zee. Hun lange haar was weg, gegeven aan de Zeeheks in ruil voor een dolk. "Als je de prins doodt voor zonsopgang", zeiden ze haar, "kun je terugkeren naar de zee."

De kleine zeemeermin nam de dolk en naderde de slaapkamer van de prins. Hij sliep vredig naast zijn nieuwe bruid, zijn gezicht vol liefde. Haar hart deed pijn, en tranen stroomden over haar wangen. Maar ze kon hem geen pijn doen. In plaats daarvan |kuste ze liefdevol zijn voorhoofd| en vluchtte naar het dek, en wierp de dolk in de golven.

Toen het eerste licht van de dageraad de horizon raakte, voelde ze zichzelf oplossen, |haar lichaam veranderde in schuim|. Maar in plaats van te verdwijnen, voelde ze zich opstijgen in de hemel. Licht en vrij, droeg de wind haar terwijl ze zich aansloot bij de dochters van de luchtgeesten die, door goede daden, onsterfelijke zielen konden verdienen. Glimlachend besefte ze dat haar offer niet tevergeefs was geweest. Hoewel ze de prins nooit meer zou zien, had ze een nieuw doel gevonden, zwevend tussen de hemelen, en bracht troost in de wereld beneden.

En zo werd de kleine zeemeermin meer dan een vluchtige schaduw van de zee; ze werd een fluistering van vriendelijkheid in de wind, en waakte voor altijd over wie ze liefhad.